Gerek çiftlerin boşanması gerekse ebeveynlerden birinin kaybı sonrasında çocuk/ların anne ya da baba ile yaşamaları sosyal, kültürel, ekonomik açıdan değerlendirildiğinde; bu çocuklar için dezavantaj listesi her ne kadar uzun görünse de yapılan çalışmalar tek ebeveynle büyüyen çocukların her iki ebeveyne de sahip olan ailelerin çocuklarına göre yaşam içinde birçok alanda daha avantajlı olduklarını gösteriyor.
Doğa kendi mükemmel dengesi içinde kayıp olan uzvunun yerine diğer sağlam organların kendilerini geliştirmelerini sağlar. Bu durum aile sistemleri içinde de geçerlidir. Kendi dinamiği içinde hayati fonksiyonlara sahip organlar yitirildiğinde, kalan organlar ailenin bütünsel varlığını koruyabilmek ve yaşatmak adına kendilerini güçlendiriyor. İşte bu noktadan bakıldığında; tek ebeveynli ailede büyüyen çocuklar yaşamda birçok güçlü yöne sahip olabiliyorlar.
Nedir bu güçlü yönler diye sorulduğunda; yapılan çalışmalar aşağıdaki cevaplara ulaştırıyor bizi:
Öncelikle tek ebeveynli ailelerin güçlü yönlerinden biri, bu ailelerin çoğu aile tipine göre daha demokratik olmaları nedeniyle; genelde çocuklar ve ebeveyn arasında özgün bir iletişim biçimi oluşur. Aile içinde alınması gereken kararlar olduğunda hem çocuk hem de ebeveynin ihtiyaçları göz önünde bulundurulur. Bu durum çocukların özgüvenlerinin daha hızlı gelişmesine neden olur.Öncelikle tek ebeveynli ailelerin güçlü yönlerinden biri, bu ailelerin çoğu aile tipine göre daha demokratik olmaları nedeniyle; genelde çocuklar ve ebeveyn arasında özgün bir iletişim biçimi oluşur. Aile içinde alınması gereken kararlar olduğunda hem çocuk hem de ebeveynin ihtiyaçları göz önünde bulundurulur. Bu durum çocukların özgüvenlerinin daha hızlı gelişmesine neden olur.
Bu ailelerin diğer güçlü yönü ailenin kendi dinamiği içindeki kaynaklarının (ekonomik sosyal vs.) sınırlı olması sebebi ile; ailede kimin hangi görevi üstleneceği konusu esnektir. İhtiyaç ve sorumlulukların belirlenmesi veya giderilmesi aile üyelerinin birbirleriyle olan uyumlarına bağlıdır. Aile üyelerinden herhangi biri market alışverişini yaparken, diğeri halıları süpürebilir. Bu görevler genelde bir uyum içinde ihtiyaç halinde kendiliğinden yerine getirilirken, oluşan bu dinamik çocukların sorumluluk alma ve aldığı sorumluluğu yerine getirme becerilerini daha hızlı geliştirmelerine neden olur.
Bu ailelerin bir başka güçlü yönü de aile üyelerinin gelişimsel aşamaları kat etmek de gösterdikleri hızdır. Tek ebeveynli ailede büyüyen çocuklar çok daha erken yaşlarda eylemlerinin sorumluluğunu almayı öğrenirler. İhtiyaç duydukları şeyleri kendileri alabilirler, hatta daha ucuza alabilirler. Bu kabiliyetleri diğer çocuklara göre daha erken yaşlarda gelişir. Bu geliştirdikleri özellikler, davranış biçimleri yetişkinler ile olan ilişkilerinde de yaşların üzerinde bir olgunluk kazanmalarına neden olur.
Tek ebeveynli ailelerde büyüyen çocukların en büyük avantajları; kanaatkâr olmaları ve yaratıcı yöntemlerle hayatta kalmayı öğrenmiş olmalarıdır. Bu çocuklar para, zaman gibi öğelerin değerlerini gerçekçi bir biçimde idrak ederler.
Tek ebeveyn ile büyüyen çocukları ve ailelerini incelemeye devam ettiğimizde ,yukarıda bahsetmiş olduğum olumlu davranış kalıplarından başka davranış kalıplarını gözlemleyebiliriz.
Sonuç olarak diyebiliriz ki; boşanmalar, ayrılmalar ya da kayıplar sonucunda tek ebeveyn ile büyümek zorunda kalan çocuklar için; bu durum, olumsuz davranış biçimlerini tetikleyebilirken, olumlu davranış kalıplarını da çoğaltıp geliştirebileceğini biz yetişkinler, ebeveynler dikkate almalıyız.